tag:blogger.com,1999:blog-30012161600617772382010-05-01T07:59:07.958-07:00bahar alizadenoreply@blogger.comBlogger18125tag:blogger.com,1999:blog-3001216160061777238.post-50225622180125563462010-05-01T07:58:00.000-07:002010-05-01T07:59:07.965-07:00بود<br />وقتی که مخمصه<br />وصل<br />به لخته‌ی رقیقِ عادت داشت<br /><br />در وصلتِ عزیز<br />چیز<br />هست و لَخت<br />گیر و دارِ حلقه است و حلق<br /><br />دایر!<br />یِرسیزِ نابه‌جای!<br />از خلطِ خون و کفم<br />بخت<br />به کف آر!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3001216160061777238-5022562218012556346?l=www.digarpoem.com%2Findex.htm' alt='' /></div>bahar alizadenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3001216160061777238.post-10150627542156716022010-03-10T06:53:00.000-08:002010-03-10T06:56:34.455-08:00دمر<br />به جلگه بپر<br /><br />گرگ<br />از برابرِ گرگ<br />نمی‌گذرد.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3001216160061777238-1015062754215671602?l=www.digarpoem.com%2Findex.htm' alt='' /></div>bahar alizadenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3001216160061777238.post-7453771786707323772010-03-07T08:31:00.000-08:002010-03-07T08:33:02.836-08:00برادرِ جسد بودم<br />آن‌گاه که سنگ<br />از کف آتش گرفت<br />و لیلی<br />ردای مرده<br />از نبض می‌کشید<br /><br />برادرم جسد بود<br />و باد<br />صدای سگ می‌داد.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3001216160061777238-745377178670732377?l=www.digarpoem.com%2Findex.htm' alt='' /></div>bahar alizadenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3001216160061777238.post-45062069604063007592010-02-13T04:29:00.000-08:002010-02-13T04:41:23.278-08:00استخوان!<br />لای زخم‌هام <br />بگذار............هنوز که نرفته‌ای<br />نفس بکِشم<br /><br />زخمِ لای استخوانِ کشیده‌ام<br />باز<br />بووت می‌کِشم و<br />بووت می‌کشم:<br />شریکِ زخمِ تو هستم<br />نه شرک می‌کنی و<br />نه چرک می‌کنم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3001216160061777238-4506206960406300759?l=www.digarpoem.com%2Findex.htm' alt='' /></div>bahar alizadenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3001216160061777238.post-70848264271301806232010-01-30T02:31:00.000-08:002010-01-30T02:33:27.708-08:00«آینه»<br />آرام<br />نه چون همیشه<br />بر بسترِ بی‌تابم آرمیدم<br />بی هیچ<br />دیروز و فردا<br /><br />و صبح<br />در آینه دیدم<br />که نیستم.<br /><br /><br />«نزدیک»<br />ای کاش<br />آن لحظه که با تو عشق می‌ورزیدم<br />فاصله ی میانمان<br />تنها یک نفس نبود<br /><br />اینک<br />دستانم از تو تهی‌ست<br />و سکوت<br />فاصله‌ی بی‌انتهاست.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3001216160061777238-7084826427130180623?l=www.digarpoem.com%2Findex.htm' alt='' /></div>bahar alizadenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3001216160061777238.post-49668569671301606472010-01-30T02:14:00.000-08:002010-01-30T02:21:35.113-08:00«هنگامِ هیچ»<br /><br />به خلوتِ خویش می‌رسم<br />در انتها<br />فضایم آلوده است<br />و من؟<br />آه<br />آلوده‌تر<br /><br />یادم آمد که همیشه تنها می‌مانم<br />تنهاتر از خورشید<br />و تنهاتر از خیال خدا<br /><br />چه بازیِ بیهوده‌ای‌ست ماندن<br />و ضعفِ من انتهای بازی را<br />چه غمگنانه به دوش می کشد<br />چه عاقلانه<br /><br />به یقین رسیدم<br />وایمان آوردم<br />که به اصولِ خویش مشکوکم<br />به تمامیِ بودنم<br /><br />می‌دانم<br />سِحرِ جدال<br />مرا به قعر می‌کشد<br />باید رها کنم<br />باید رها شوم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3001216160061777238-4966856967130160647?l=www.digarpoem.com%2Findex.htm' alt='' /></div>bahar alizadenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3001216160061777238.post-61149452488251455792010-01-27T03:58:00.000-08:002010-01-27T04:00:51.374-08:00چون دگرباره امیدِ بازگشتم نیست<br />چون امیدم نیست<br />چون امیدِ بازگشتم نیست<br />به آرزوی مایه‌ی چونین و عرصه‌ی چونان<br />دگر جهد نمی‌کنم پی این‌گونه چیزها جهد کنم<br />(چرا عقاب سالخورده پر باز کند؟)<br />چرا زارم<br />بر اقتدارِ نگونِ سلطنتِ معمول؟<br />.......<br />و نزد خداوند دعا کنید تا رحمت آورد بر ما<br />و دعا می‌کنم تا مگر فراموش کنم<br />اینچه را که زیاده پیش می‌کشم با خویش<br />زیاده توجیه می کنم<br />........<br /> <br />از قطعه‌ی اول شعر بلند چهارشنبه خاکستر- از کتاب «چهارشنبه خاکستر» ت. س. الیوت برگردان بیژن الهی- مرکز نشر سپهر- پاییز 1351<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3001216160061777238-6114945248825145579?l=www.digarpoem.com%2Findex.htm' alt='' /></div>bahar alizadenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3001216160061777238.post-91915890820701719652010-01-27T00:41:00.000-08:002010-01-27T00:42:25.999-08:00پرده‌ی صفر:<br />نیمکتِ سردِ دی‌ماه بود و مردِ غریبِ هر از گاه، چای بهارنارنج و لیموی شب‌مانده، چای از کوه برگشته‌ی سرد، چای رفاقت ریخت. من، گم و گورِ پس کوچه‌های خسته‌ی حجم، شکارچیِ برگشت بودم و چای کوه‌رفته‌ی خوش‌طعم، چای اولِ راه بود. مرد، دوست بود و دوست.<br />پرده‌ی اول:<br />بهمنِ هفتم، خانه تنهای دخترانِ بی‌کارِ پر از درد، هوسِ نوش دارد و مرد. خوانده شد. آمد. با اسب لاجوردی. با شیشه‌ی یاقوت. شیشه‌ی سرخ. مردی که شکلِ پلک‌هام را دزدیده بود. حرامی بوسه. مهمانِ ناخوانده. ناگهانِ خوانده‌های بی‌تکرار. مهمانِ لعنتی . دوست و دوست‌تر و دووووووست‌تر.<br />پرده‌ی دوم:<br />شور، شکلِ غایتِ تن داشت. شکلِ عبور. شور و شور و شور. هی شور و هی عطش، مضافِ ته‌نشینِ دشت‌های دویده بود. دشت‌های به ته نمی‌رسدِ دور. دشت‌های کبودِ تو در تو. دشت‌های فکرهای باز و دل‌های بسته. قرار اما، بی‌قرارِ نباید بود. نبایدِ نزدیک باش و تنها دوست. تنها دوست. تنها دوست.<br />پرده‌ی سوم:<br />نشد که تنها دوست. و همچنان دشت بود و دشت‌ بود و دشت. عطش طعم آب گرفت و سنگ‌ها شکفت. مرد شکفت. من شکفتم. دشت ادامه بود. دشت شورِ قرار و بی‌قرار. بی‌خبرِ ناگهان.<br />پرده‌ی چهارم:<br />برادر مُرد. سفرِعکس و رکاب، برعکسِ من بود. بر من بود. سیاهِ رفتن‌ها شدم. سیاهِ پلک بر هم نمی گذارمِ ترس. زیرِ خاکسترِ امیر و قرص‌ِ سنگیِ درد.<br />پرده‌ی پنجم:<br />بیگانه مضاعف بود. مضافِ تهدید. بیگانه‌ی عجیب. بیگانه‌ی هشت‌سال دیوار. انفراد، مرزِ گسسته‌ی دشت‌. دلِ داده ماند و سرِ سپرده، تنهای اشک. هی رفتن و هی برگشت. درد بود و درد بود و درد. دشت‌های شور، غرقِ شیشه‌ی سرخ. مرد، سرگشته‌ی درنگ و گریز. سربازِ بخت‌های بی‌برگشت. شاهِ همچنانِ من.<br />پرده‌ی ششم:<br />صفحه باز بود. با مهره‌های چیده، شاه‌ِ بوسیده. دوست، دوست‌تر بود و دوباره تنها دوست. تنها دوست. تنها دوست!<br />پرده‌ی هفتم:<br />پرده، هفتم نداشت. ندارد. نخواهد داشت.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3001216160061777238-9191589082070171965?l=www.digarpoem.com%2Findex.htm' alt='' /></div>bahar alizadenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3001216160061777238.post-80382502158161042662010-01-27T00:38:00.000-08:002010-01-27T00:40:05.100-08:00ناخن<br />به ناخن‌م عمود بود و<br />هیِأتم لرزید <br /><br />به تو<br />نگاه می‌کنم سیاه<br />زیرِ کتفِ پنجم افتاده‌ای<br />زیرِ هفتمین بهمنِ داغ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3001216160061777238-8038250215816104266?l=www.digarpoem.com%2Findex.htm' alt='' /></div>bahar alizadenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3001216160061777238.post-86523743151141607162010-01-16T04:04:00.000-08:002010-01-27T04:02:43.444-08:00نمی‌خواهم ببینم!<br /><br />بگو بیاید ماه،<br />که نمی‌خواهم ببینم<br />خون ایگناسیو را بر شن.<br />نمی‌خواهم ببینم!<br /><br />ماه، هرچه تمامتر.<br />باره‌ی ابرهای رام.<br />و گودِ کبودِ رؤیا<br />در باروی بیدها.<br /><br />نمی‌خواهم ببینم!<br /><br />ماده‌گاو جهانِ پیر<br />زبانِ اندوهبار می‌کشید<br />بر پوزه‌ی آغشته به خونِ ریخته بر شن،<br />و نرّه گاوانِ گویی‌زاندو،<br />نیم‌مرده و نیم‌سنگ،<br />برمی‌کشند ماق، همچو دو قرن،<br />خسته از پای کشیدن بر خاک.<br />نه.<br />نمی‌خواهم ببینم!<br />ایگناسیو پلّه پلّه فراز می‌رود<br />مرگش همه بر دوشش.<br />او سَحَر می‌جُست:<br />سَحَری نبود.<br />او نیمرخ مطمئن خود را جویاست<br />و گیج می کندش رؤیا.<br />او کالبد جمیل خود را می‌جُست:<br />با خون گشوده‌اش برابر شد.<br />از من نخواه ببینم!<br />نمی‌خواهم بشنوم<br />جهشی را که رفته رفته<br />رمق از دست می‌دهد؛<br />جهشی که سکوها را<br />فروغ می‌بخشد و می‌ریزد<br />بر مخمل و بر چرم ازدحامی عطشان.<br />ای که مرا، به بانگ، می‌انگیزی!<br />از من نخواه ببینم!<br />چشمانش بسته نشد<br />شاخ را که در جوار دید.<br />مادرانِ هراسناک اما<br />سر برآوردند،<br />و از میان چراگاهان<br />برخاست نسیمی از صداهای نهان<br />که می‌زدند، شبانانِ مِه پریده‌رنگ،<br />بر گاوان آسمانی بانگ.<br /><br />سه‌ویل را هرگز نبود شاپوری <br />تا برابر او باشد،<br />و نه شمشیری چون شمشیرش<br />و نه یک دل چنین براستی.<br />مانند نهری از شیران بود<br />نیروی شگفت‌انگیزش،<br />و مانند نیمتنی مرمر<br />طرّاحیِ تدبیرش.<br />نسیمی از رُمِ اندلسی<br />هاله‌ایش به‌سر می‌بخشود،<br />به جایی که خنده‌اش<br />مریمِ هوش و نمک بود.<br />چه گاوبازِ بزرگی در گود!<br />چه کوهیِ خوبی در کوه!<br />چه آرام با سنبله‌ها!<br />چه سخت با مهمیزها!<br />چه نرم با شبنم!<br />چه درخشان میان آتشها!<br />چه سهمناک<br />با پسین نیزه‌های تاریکی!<br /><br />اینک اما، جاودانه در خواب می‌شود.<br />اینک خزه‌ها و علف<br />به سرْانگشت مطمئن باز می‌کند<br />گُل جمجمه‌اش را.<br />وینک خون او میاید خوانا:<br />خوانانه به مردابها و چمنزاران،<br />خزانه به شاخهای کرخت،<br />دل دل زنان میان مه،<br />پیچان به هزار سُم<br />چون زبانی دراز، تار، اندوهبار؛<br />که چالاب احتضار شود<br />به نزدیک وادی‌الکبیرِِِ اخترناک.<br />آه، دیوار سپید اسپانیا!<br />آه، گاو سیاه غصه!<br />آه، خون سخت ایگناسیو!<br />آه، بلبل رگهاش!<br />نه.<br />نمی‌خواهم ببینم!<br />که ساغری نیست تا جاش دهد،<br />نه چلچله‌هایی که بنوشندش، <br />نه پُژِ نور تا خنک کندش، <br />نه آوازی، نه سیل سوسنها،<br />نه بلوری تا نقره‌اش کند.<br />نه.<br />من نخواهم دید!!<br /><br />بخش دوم از «مرثیه‌ای برای ایگناسیو سنچز مه‌خیاس» لورکا از کتاب «گزیده‌ی اشعار فدریکو گارسیا لورکا» به نگارش بیژن الهی<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3001216160061777238-8652374315114160716?l=www.digarpoem.com%2Findex.htm' alt='' /></div>bahar alizadenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3001216160061777238.post-31923305983381632572010-01-14T01:38:00.000-08:002010-01-27T04:03:55.775-08:00همسرم!<br />این دعا و قسم را که سخت ناخواناست<br />به گردن اسبی بیاویز<br />که بر اجساد سربازان و ما خواهد گذشت.<br />اسبی به هیآت انسان<br />به هیبت بهمنی در سهند.<br /><br />اردیبهشت است<br />قتال‌ترین ماه منظومه‌ی شمسی<br /><br />فروبند درها را ای بیوه‌ی سی‌ساله<br />اسب نبی در قریبان<br />شیهه می‌کشد و ربی مرکوب،<br /> در کمند سواره‌ نظام است.<br /><br />شام،<br />دیگران را فطیر و کلم بده<br />برای بهرام<br /> پونه بجوشان.<br /><br />ماه درشت خوب<br />دری که به لطف باد‌ - باز و بسته می‌شود.<br />الامان ای جوخه<br />ماشه را نچکان<br />هنوز اندکی شب است....<br /><br />برنوی روسی<br />سکوت قریبان را نشانه میگیرد<br />و نبی در ذهن شاعر<br /> نشسته بر باد و بر ارس می‌تازد.<br /><br />از بهرام اردبیلی- منتشر شده در کتاب اول مجموعه‌ی «شعر دیگر» به‌تاریخ مهرماه یکهزار و سیصد و چهل و هفت<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3001216160061777238-3192330598338163257?l=www.digarpoem.com%2Findex.htm' alt='' /></div>bahar alizadenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3001216160061777238.post-84936124499080646232010-01-05T10:08:00.000-08:002010-01-05T10:22:46.817-08:00در پرسه های ناگهان اطراف درد و بی درد، کسانی همیشه هستند که در هست بودنشان، گریز از زخم را برات، آسوده می کنند.زخم تو با زخم دوست، گره که می خورد انگار، خشک است و دور. از دورها نگاهشان می‌کنی و نگاهت نمی‌کنند.<br /><br />نام دوست، عمیق که باشد، جاش دیگر است.<br />از نام بگذریم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3001216160061777238-8493612449908064623?l=www.digarpoem.com%2Findex.htm' alt='' /></div>bahar alizadenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3001216160061777238.post-66638966200179250142009-11-26T03:56:00.000-08:002010-01-05T09:32:40.688-08:00برادر از وقتِ ششم آذر چهل و نه تا اين كه دوازده دي هشتاد و شش، نامِ عجيبِ كسي بود.<br />حالِ بي‌نام، چند بار عدم، زخم معدود را تكرار مي‌كند. چند زخمِ باز براي شور بمانم؟<br />زخم اما، كه معدومِ يال‌هام نماند.<br />پس<br />باز و باز.<br />لعنت!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3001216160061777238-6663896620017925014?l=www.digarpoem.com%2Findex.htm' alt='' /></div>bahar alizadenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3001216160061777238.post-18788835621131783662009-11-25T23:53:00.000-08:002010-01-16T04:50:18.062-08:00..............................................براي برادر<br />..............................................كه رداي دار مي‌بَرَد<br /><br />و ذكر<br />به پهلوي چند مي‌كُند<br /><br />بالغِ وريدي‌ش<br />مثل<br />به لخته‌ي گياه مي‌پاشد<br />و حمدِ لَخت مي دَمد.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3001216160061777238-1878883562113178366?l=www.digarpoem.com%2Findex.htm' alt='' /></div>bahar alizadenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3001216160061777238.post-7814829944371418902009-11-25T22:35:00.000-08:002010-01-16T04:51:44.916-08:00تا هم‌خونِ تلخ<br />انتهاي ويرانم را مي‌درَد<br />ربط‌هاي زمينم از خشك مي‌ريزد<br />و رودهاي رقيق<br />شكلِ بالشان را<br />در تپه‌هاي وجب مي‌مكند<br />همانِ از علق<br />با شيبِ مريضش از ميانِ خدا مي‌افتد<br />و پروازِ شيري مرگ<br />اطراف مي‌كند<br /><br />اي پدرِ معلق!<br />چشمانِ بدخيمم پرده‌هاي تاول به‌خاك مي‌كوبد<br />سياهِ لخمِ تنم<br />به شقه‌هاي ابد<br />مباح مي‌مانَد<br /><br />اي پدرِ خلاء<br />كجاي خاكي تو<br />به‌ شكلِ پرسه رسيدم؟<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3001216160061777238-781482994437141890?l=www.digarpoem.com%2Findex.htm' alt='' /></div>bahar alizadenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3001216160061777238.post-17338973511656841222009-11-25T22:02:00.000-08:002009-11-29T04:18:26.339-08:00<div style="text-align: right;">نه هر كه چهره برافروخت دلبري داند/ نه هركه آينه سازد سكندري داند<br />نه هركه طرف كله كج نهاد و تند نشست/ كلاه‌داري و آيين سروري داند</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3001216160061777238-1733897351165684122?l=www.digarpoem.com%2Findex.htm' alt='' /></div>bahar alizadenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3001216160061777238.post-59371475941605901072009-11-23T00:49:00.001-08:002010-01-16T04:56:11.393-08:00پس<br />تاريك مي شوي<br />و تير روي دو زانو<br />از وسطِ درست<br />رد<br />مي‌شود<br /><br />بر<br />كه مي‌گردم<br />نجيب بودي.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3001216160061777238-5937147594160590107?l=www.digarpoem.com%2Findex.htm' alt='' /></div>bahar alizadenoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3001216160061777238.post-2471552566531081422009-11-23T00:42:00.000-08:002009-12-02T05:37:21.878-08:00كوهان<br /><br />به گردن آويخت<br /><br />وقتي كه زيرِ ني‌هام<br /><br />هلاك مي شد<br /><br />گاو<br /><br /><br /><br />با سينه‌هاي شبدري‌ش مرد بود<br /><br />و پرزِ زبانش از ليس<br /><br />رفته بود.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3001216160061777238-247155256653108142?l=www.digarpoem.com%2Findex.htm' alt='' /></div>bahar alizadenoreply@blogger.com1